Jacquelientje is 8 jaar.
Haar moeder belde met de vraag of ze langs mocht komen want haar dochtertje was heel verdrietig en sliep niet meer omdat hun poes Poekie dood is.
Jacquelientje is een tenger bleek meisje, ze loopt schichtig achter haar moeder aan de gesprekskamer binnen.
Ik krijg bijna geen woord uit haar. Dat is normaal volgens haar moeder, maar sinds Poekie dood is, is ze nog stiller geworden. Er over vertellen kan ze niet.
Poeki was een oude poes, ze werd twintig jaar.
Jacquelientje is met haar opgegroeid en nu is ze erg in de war.
Zonder Poekie is het zo kaal in huis.
Spelen wil ze niet meer en slapen zonder Poekie op het voeteneind kan ze ook niet. Ze eet zelfs niet meer, ook geen heel lekkere dingen.
Haar moeder knikt veelbetekenend, zij mist de poes ook.
Dit lijkt mij een situatie voor Star of Bethlehem. Jacquelientje is intens verdrietig, kan er niet over praten en is ontroostbaar.
Met haar moeder praat ik over Star of Bethlehem, de bloesem van de troost.
Jacquelientje mag zelf de druppels innemen, zo vaak ze wil en mama mag er ook van gebruiken.
We maken twee flesjes klaar.
Jacquelientje gaat een mooie tekening maken van Poekie, dan is ze er toch nog een beetje.
Lees ook:
het verhaal van het pony Kim